مابه شما پیوستیم (رسم)ما این است

به خنده خنده بنوشم جرعه جرعه شراب

در این پیاده ندانم چه ریختی پیداست

که خوش به جان هم افتاده اند آتش وآب

فرشته روی من ای آفتاب صبح بهار

مرا به جامی از این آب آتشین دریاب

به جام هستی ما ای شراب عشق بجوش!

به بزم سادهء ما ای چراغ ماه بتاب!

گل امید من امشب شکفته در بر من

بیا و یک نفس ای چشم سر نوشت بخواب

مگر نه خاک ره این خرابه باید شد؟

بیا که کام بگیریم  از این جهان خراب

سوگند خورده ام از گفتن شعر بپرهیزم

چکنم که کله کاهلم می خروشد

فریادش کلامی است بی معنی

ناهموطن دوستی می گفت

مثل پروانه آزاد باش

یادم رفت از او بپرسم که کدام یک مهمتر است

پرنده ـ آزاد ـ باش

که

برای ماهی پرواز تعریف دیگری دارد

بخاطر خدای من خودتو بزار بجای من

هر چقدر هم عاشق باشی نمیرسی به پای من

اگر دوست داشتن تو بزرگترین گناهمه

بزرگترین غفلتم از عشق تو اشتباهمه

پرواز اولین من مقصد آخرش تویی

دردسری که دارد عشق همیشه یکسرش تویی

تو کار عشق و عاشقی خودت و بزار بجای من

هر چقدر هم عاشق باشی نمیرسی به پای من     

دی شد و بهمن گذشت فصل بهاران رسیدزحمت سرما و دود رفت به کور و کبودباغ ز سرما بکاست شد ز خدا دادخواستآمد خورشید ما باز به برج حملطالب و مطلوب را عاشق و معشوق رابر مثل وام دار جمله به زندان بدندجمله صحرا و دشت پر ز شکوفه​ست و کشتهر چه بمردند پار حشر شدند از بهارآن گل شیرین لقا شکر کند از خداوقت نشاط​ست و جام خواب کنون شد حرامجام من از اندرون باده من موج خون

جلوه گلشن به باغ همچو نگاران رسیدشاخ گل سرخ را وقت نثاران رسیدلطف خدا یار شد دولت یاران رسیدمعطی صاحب عمل سیم شماران رسیدهمچو گل خوش کنار وقت کناران رسیدزرگر بخشایشش وام گزاران رسیدخوف تتاران گذشت مشک تتاران رسیدآمد میر شکار صید شکاران رسیدبلبل سرمست ما بهر خماران رسیداصل طرب​ها بزاد شیره فشاران رسیداز ره جان ساقی خوب عذاران رسید

                     پرواز را بخاطر بسپار

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.